امریکا باز هم دندان تیز خود را به ایران نشان داد تا همگان بدانند تا دیپلماسی ایران باز هم نتوانست از فرصت به وجود آمده استفاده کند. خبر تمدید یک ساله تحریم های ایران و بلوکه ماندن اموال توقیف شده و همچنین توقیف اموال بنیاد علوی(بنیاد پهلوی سابق) شامل یک آسمانخراش و چند مسجد در امریکا، آب سردی بود بر سر همه کسانی که به بهبود روابط ایران و امریکا امید داشتند.
تقریبا با اعلام این خبر می توان مطمئن شد که دستگاه دیپلماسی ایران در تقابل با سیاست های امریکا به بن بست رسیده و در قضیه هسته ای هم به هیچ توافقی دست نیافته است. البته قبلا هم در سخنان احمدی نژاد می شد آثار این بست را دید . زمانی که وی از صرفا پیشنهاد خرید اورانیوم توسط ایران خبر داد. این در حالی بود که بسیاری گروه های سیاسی نسبت به عواقب منفی این عقب نشینی هشدار داده بودند و برخی نمایندگان مجلس پذیرش آن را شکست ایران تلقی کرده بودند.
بن بستی که قبلا از آن صحبت کرده بودیم و دوراهی ناگزیر ایران بین تحریم و فشار و عقب نشینی تاکتیکی به راه اول منجر شد و بایستی منتظر تحریم های دیگری که در سنا و کنگره بر روی میز قرار دارند باشیم. تحریم هایی که معلوم نیست همزمان با طرح تحول اقتصادی قرار است چه بر سر ملت بیاورد. مردم کم درآمدی که همین الان هم در شرایط بد اقتصادی ناشی از رکود دست و پا می زنند و با مشکل زندگی می کنند.
سیاست چماق و هویج که همیشه چماقش نصیب ماست باز هم بر سرمان کوبیده شد تا دنیا بداند ما دولتمردانی داریم که به خاطر کم نیاوردن و تحت فشار افراطیون قرار نگرفتن حاضرند هزینه های زیادی بر ملت تحمیل نمایند.
اوباما همه شرایط را مناسب دیده است تا با ایران بر سر میز مذاکره ستیز کند و نه با قطعنامه و تحریم و حمله نظامی. این معنای پیام های متعددی است که از واشنگتن به تهران فرستاده می شود. البته برخی خوشبینان و کوته فکران این موضع واشنگتن را نشانه عقب نشینی و تن دادن به حق ایران در زمینه انرژی هسته ای دانسته اند. اما حقیقت چیز دیگری است. اوباما چند بار دیگر هم فرصت مذاکره با ایران را داشت ولی چرا این زمان را برای آن انتخاب کرد؟ 
