میرحسین موسوی به خوبی فهمیده است که تنها در دو صورت امکان رای آوردن در مقابل احمدی نژاد را دارد.اول اینکه بتواند مانند دوم خرداد 76 آرای خاموش وبی تفاوتها را جذب کند که این کار با توجه به ناامیدی بسیاری از اصلاح طلبان بعید به نظر می رسد .دومین راه هم این است که بتواند آرای وفاداران به انقلاب که اکثرا رای خود را به اصولگرایان می دهند به سمت خود سوق دهد.  با این اوصاف میرحسین دو شیوه را در پیش گرفته است . اول به سبک خاتمی شعار خود را بازگشت به ارزشهای ابتدای انقلاب قرا داده و ودوم اینکه  با شعارهای ارزشی و اصولگرایانه سعی در  جذب وفاداران به انقلاب نموده است.  میرحسین همچنین رایزنی هایی را با اصولگرایان منتقد دولت آغاز کرده است . عصر ایران می نویسد:
ستاد میرحسین موسوی ، کاندیدای اکثریت اصلاح طلبان در انتخابات آتی ریاست جمهوری ، اخیراً مذاکراتی را با برخی کاندیداهای اصولگرا آغاز کرده و از آنها خواسته است در ازای برخی مناصب در دولت احتمالی میرحسین ، وارد رقابت ها نشوند.
تحلیلی که در جلسات ستاد مرکزی میرحسین مطرح شده این است که اصولگرایان 5 میلیون رأی سرگردان دارند و اگر میرحسین بتواند این آراء را به سمت خود جذب کند ، احتمال پیروزی وی در دور اول انتخابات دور از ذهن نیست.
همچنین سایت امید 88 نوشته که :  اخيرا ديداري بين حجت الاسلام ناطق نوري و سيد محمد خاتمي صورت گرفته است كه در اين ديدار ناطق نوري رهنمودهايي به خاتمي براي پيروزي ميرحسين در انتخابات داده است.
 ناطق نوري به خاتمي گفته است كه شما به سراسر كشور سفر كن و بگو كه "من كنت مولاه فهذا ميرحسين مولاه "! هركاري مي توانيد بكنيد تا ميرحسين راي بياورد.
این گزارش های غیر رسمی که صحتشان کمتر مرود تردید است حاکی از این است که میرحسین موفق شده تعداد زیادی از آرای اصولگرایان را به سمت خود سوق دهد که کاری بی سابقه است. در این میان عده ای هم حضور چهره های اصولگرای دیگری مانند محسن رضایی یا قالیباف را نگران کننده تلقی کرده اند و معتقدند در صورت حضور آنان میرحسین در جذب آرای اصولگرایان ناکام می ماند. این عده در تلاشند تا ایشان را از حضور منصرف نمایند.

اما آنچه که کمتر به آن توجه می شود آنکه درصد عمده آرای سرنوشت ساز انتخابات آرای سرگردان مردمی هستند که به هیچ حزب و جناحی  وابسته نیستند. مردم روستاها شاید سرنوشت سازترین آرای انتخاباتی را داشته باشند و احمدی نژاد به خوبی در این قسمت سرمایه گذاری چهارساله کرده و با سهام عدالت و وام و کمک و ... آرای زیادی را برای خود تضمین کرده است.
به نظر می رسد  میرحسین اگر قصد رای آوردن دارد باید به این توده های مردمی توجه بیشتری کند و بداند رایزنی با گروههای سیاسی تنها بخش کمی از آرای بالقوه را تضمین می کند.

کروبی همچنان از میان اصلاح طلبان یارکشی می کند و تعدادی از آنها را از سمت میرحسین به سمت خود می کشد. اما همیشه برای من و بسیاری دیگر از دوستانی که می شناسم این سوال مطرح بوده که این افراد که خود از نخبگان سیاسی کشور هستند چگونه حاضر شدند زیر علم کروبی سینه بزنند و او را بر میرحسین ترجیح دهند. اول کرباسچی ، بعد مهاجرانی و سپس ابطحی و نجفی کسانی هستند که بیشترین علامت سوال را به وجود اورده اند. اما چرا حمایت از کروبی باعث شده عده ای وی را بسیار سطح پایین تر از آن بدانند که این شخصیت هایی مثل افراد فوق از او حمایت کنند؟

شخصیت کروبی( که من وی را در یکی از پستهای دو سال پیشم غضنفر اصلاحات نامیدم و البته مشاهده کردم در بسیاری از وبلاگها به همبن عنوان خوانده می شود) شخصیت منحصر به فردی است که اولین مشکلش نداشتن یک بعد کاریزماتیک است. کمتر کسی است که بتواند شیفته شخصیت و منش او شود. دومین مشکل او نداشتن یک ثبات و وحدت رویه در رفتارهای وی است که کروبی را به یک انسان غیر قابل پیش بینی بدل کرده است. و شاید سومین دلیل این عدم محبوبیت کله شقی و یک دندگی وی است که گاهی باعث می شود به هیچ صراطی مستقیم نشود. در انتخابات قبلی که ایشان با یک خواب بی وقت بازنده شدند بسیاری فکر کردند کروبی به یک اپوزیسیون و مخالف جدی نظام تبدیل شود و البته نامه شکایت امیز وی به رهبر کم از خروج از حاکمیت نبود که بعدا تعدیل شد. با این شخصیت منحصر به فرد چگونه می توان حمایت برخی از وی را توجیه کرد.شاید برخی از دلایل آن به شرح زیر باشد:

۱- قابلیت دور زدن کروبی: شاید افرادی که دور وی را گرفته اند به این امید نشسته اند تا پس از انتخاب احتمالی وی زمام امور را خود در دست بگیرند و اصطلاحا کروبی را دور بزنند. البته من معتقدم کروبی درست است که کمی ساده است ولی کله شق تر از این حرفهاست که کار را به دست کسی بسپارد.

۲-اقتصاد پررونق ستاد کروبی:عده ای صرفا به خاطر نان و نوایی که از قبل کروبی نصیبشان می شود دور وی جمع شده اند . کروبی وضعیت اقتصادی مناسبی دارد که عده زیادی می توانند از طریق وی به منافع اقتصادی برسند.

۳-دهن کجی به میرحسین موسوی: افرادی مثل ابطحی خیلی از دست میرحسین عصبانی اند و تقصیر خروج خاتمی از عرصه انتخابات را تنها  بر عهده وی می دانند. این افراد که اکثرا از نزدیکان خاتمی اند نمی توانند این عصبانیت خود از میرحسین را نادیده بگیرند و ناگزیر و از سر لجبازی پیش کروبی می روند.

۴-اصلاح طلب ترین کاندیدا: عده ای که خاتمی را به خاطر اصلاح طلبی وی دوست داشتند اکنون گزینه ای مناسبتر از کروبی برای تغییرات بنیادی در کشور نمی یابند و به خیرالموجودین اکتفا کرده اند. این عده معتقدند میرحسین اصلا اصلاح طلب نیست و از بد حادثه به این عنوان ملقب شده است.

به هر حال کروبی به خوبی پیش می رود و موفق شده حداقل در دو حزب کارگزاران و مجمع روحانیون انشقاق ایجاد کرده و از میان آنها یارکشی کند. به هر حال اصلاح طلبان این پدیده را باید این سالها تحمل کنند و چاره ای هم برای حذف وی نمی یابند. لقب شیخ اصلاحات هم که به وی داده اند خیلی از اصلاح طلبان را عصبانی می کند اما واقعیت این است که ایشان باید کروبی را به عنوان طیفی صاحب نفوذ از اصلاحات بپذیرند.

بخش اول گزارش دیوان محاسبات در مورد بودجه ۸۶ دیروز در مجلس قرائت شد و طبق معمول سوالات زیادی را برای همه پیش آورد و معلوم نیست دولت چگونه پاسخگوی این گزارش خواهد بود. در این گزارش آمده است: تبصره‌هاي قانون بودجه سال 86 كل كشور، داراي 312 بند و جزء بوده كه در 170 مورد آن، يعني بيش از 54 درصد از بندها يا اجزاي تبصره‌ها تخلف گزارش شده است.

این گزارش تخلفات متعدد دولت را در سال ۸۶ بر می شمرد و احتمالا سبب تقابل بیش از پیش دولت و دیوان محاسبات خواهد شد که می توان به آن جدال احمدی نژاد و لاریجانی نام داد. چراکه رحمانی فضلی رییس دیوان محاسبات از افراد نزدیک به لاریجانی محسوب می شود. اما آیا می توان باور کرد که افرادی به این سیاستمداری به بازتاب های سیاسی و اجتماعی این عمل خود در آستانه انتخاباتی که احمدی نژاد کاندیدای اصلی جناح حاکم بر مجلس است فکر نکرده اند و در موارد مختلفی مانند گزارش تفریغ قبلی و همین گزارش با این لحن منتقدانه دولت را تضعیف کرده اند؟

چهار فرضیه را می توان برای این عملکرد و تقابل دولت و مجلس ارائه کرد:

۱-عبور از احمدی نژاد: تاکنون هیچ کدام از سران اصولگرایان از معرفی کاندیدایی غیر از احمدی نژاد سخن به میان نیاورده اند غیر از محسن رضایی که طرح دولت ائتلافی را مطرح کرده و احتمالا خودش هم کاندیدا می شود. دلیل این قناعت به احمدی نژاد هم صرفا نداشتن مهره ای محبوب تر از وی است وگرنه همه می دانند که احمدی نژاد اصلا ارتباط خوبی با اکثر اصولگرایان ندارد. اما با این حال بعید نیست که لاریجانی قصد دارد با یک تاکتیک حساب شده پس از یک تخریب همه جانبه احمدی نژاد درست در روزهای آخر کاندیداتوری خود یا یکی دیگر از اصولگرایان را اعلام کند. در صورت درست بودن این فرضیه اصولگرایان اشتباه بزرگی مرتکب شده اند زیرا هیچ کس در میان آنان یارای مقابله با اصلاح طلبان را ندارد.

۲-باج خواهی از دولت دهم: این فرضیه به شرطی درست است که اصولگرایان به این نتیجه رسیده باشند که احمدی نژاد قطعا رای خواهد آورد . در این صورت اصولگرایان پیشاپیش از وی برای پست های دولت دهم باج خواهی می کنند و خواستار جلوگیری از تکروی وی می شوند. برخی طرفداران احمدی نژاد معتقدند نمایندگان مجلس چون از سمت دولت مورد توجه و عنایت ویژه(بخوانید باج)  قرار نگرفته اند جری شده اند و بدین طریق قصد تادیب احمدی نژاد را دارند. البته به فرض اینکه احمدی نژاد اختلاف رای مناسبی نسبت به رقبا نداشته باشد این تاکتیک غیر منطقی به نظر می رسد.

۳-تخلفات فاحش و غیر قابل انکار: شایدتخلفات دولت بسیار فراتر از حد انتظار است و مجلس هرچه خویشتنداری کرده است نتوانسته در مقابل آن سکوت کند و نگران بوده که در آینده عده ای این سانسور تخلفات را افشا کنند و این امر منجر به ضربه بزرگی به اصولگرایان شود. بدین ترتیب مجلس ناخواسته و علیرغم تذکرات شفاهی به دولت مجبور به ارائه این گزارش ها شده است.

۴-یک دعوای زرگری برای مظلوم نمایی احمدی نژاد: شاید مجلس پس از این گزارش ها به ناگاه با توجیه اقدامات احمدی نژاد از موضع خود برگردد یا به اشتباه خود اعتراف کند. در این صورت پروژه مظلوم نمایی احمدی نژاد شکل می گیرد و به وی در انتخابات کمک می کند. این پروژه می تواند با یک سخنرانی مظلوم نمایانه احمدی نژاد تکمیل شود.    

البته یک فرضیه خوشبینانه دیگر هم می توان ارائه کرد و آن هم اینکه مجلس به وظیفه خود بدون توجه به تبعات سیاسی آن عمل کرده و  به نوعی برای خدمت از خودگذشتگی کرده که البته با توجه به شناختمان از آقایان بعید به نظر می رسد.

در هر صورت و به فرض اینکه هر کدام از این فرضیات درست باشد به نظر می رسد یک بازی باخت- باخت برای اصولگرایان است و به یک خودزنی در آستانه انتخابات می ماند. بعید نیست که اصلاح طلبان آتش بیار این معرکه باشند و در لایه های پایین مدیریتی با شیطنت قصد تقویت این دعوا را دارند.

ایرانی ها سبزه ها را گره می زنند و آرزو می کنند تا سال جدید برایشان با برآورده شدن آرزو هاشان همراه باشد اما آیا ۸۸ سال خوبی برای ایرانیان خواهد بود؟ شاید پیش بینی کردن آنچه در سال ۸۸ پیش رو داریم  کار دشوار و غیر ممکنی باشد  لکن به دلایل متعدد معتقدم سال ۸۸ سال بسیار بدی برای ما ایرانیان خواهد بود و خصوصا در بخش اقتصادی باید منتظر سال سختی باشیم.

۱- بحران اقتصادی دنیا: موجهای مخرب این بحران دارد کم کم آثار خود را بر اقتصاد ما بر جای می گذارد و اثبات می کند بر خلاف ادعای برخی مسئولین ما در یک جزیره مجزا زندگی نمی کنیم.

۲-قیمت نفت: قیمت نفت که تابع بحران اقتصادی است با کاهش مداوم خود عرصه را بر اقتصاد نفتی ما تنگ و تنگ تر میکند و بودجه ای که با قیمت نفت حدود ۴۰ دلار بسته شده را با کسری شدید مواجه می کند. صندوق ذخیره ارزی هم که نیاز به غبار روبی و زدودن تارهای عنکبوت دارد.

۳- بودجه بندی بی سابقه: با دعوای مجلس ودولت معلوم نشد آخر این بودجه با این همه وصله و پینه چگونه می خواهد پاسخگوی نیاز های اقتصادی کشور باشد. از همه بدتر اینکه دولت برای همه نقیصه های خود می تواند بهانه بیاورد که بودجه ما را بد تصویب کردند. حال اگر بخواهند طرح تحول اقتصادی را هم تصویب کنند که بایستی دست به دعا برداریم که خدا به خیر رضا کند.

۴-انتخابات ریاست جمهوری: تجربه ثابت کرده انتخابات ریاست جمهوری حدود شش ماه همه کشور را درگیر خود می کند و همه مسایل را تحت الشعاع خود قرار می دهد. اگر رییس جمهور تعویض شود شش ماه به این مدت اضافه کنید تا وزرا و مدیران کوچک و بزرگ کشور تعویض شوند.

۵- عزم اوباما: رییس جمهور امریکا با صدور پیامی بی سابقه  در نوروز خطاب به ایرانیان سعی کرد به آنها بفهماند که اگر امسال نخواهید مطیع ما شوید چهره دیگری از اوباما را خواهید دید که به بوش راضی شوید! عزم جدی اوباما به انداختن توپ مذاکره در زمین ایران انرژی زیادی را از ایران خواهد گرفت که بایستی با هوشیاری از هزینه آن کاست.

نمی خواهم شگون بد بزنم و از صمیم دل امیدوارم این سال بدی های ذکر شده را نداشته باشد ولی با حلوا حلوا گفتن دهان شیرین نمی شود. پس بهتر است  عوض گره زدن سبزه ها خود را برای مواجهه با این بحران های احتمالی آماده کنیم.