احمدی نژاد، بی نظیر و غیر قابل پیش بینی

 کسی در دنیای امروز نیست که این شخصیت ۱۶۰ سانتی متری رو نشناسه و روزی نیست که از عجایب حرفها و تصمیم های او در رسانه ها نشنویم. بله این رییس جمهور اسلامی ایران که کسی او را در حد و اندازه رییس جمهوری و  حتی کمتر از اون تصور نمی کرد و حالا تبدیل شده به یکی از مشهورترین شخصیت های سیاسی عالم.

احتمالا یک هفته دیگر شورای امنیت در مورد پرونده هسته ای ایران تصمیم می گیرد و نکته ای که نقل محافل خبری شده است ابراز تمایل احمدی نژاد برای حضور در نشست شورای امنیت است. یک اقدام بی سابقه که با مخالفتها و موافقتهای زیادی روبرو شده است. سفیر چین در شورای امنیت این اقدام را بامزه قلمداد کرده و سفیر امریکا این اقدام را بی فایده دانسته است. کمترین فایده این حرف احمدی نژاد این بود که همه را مشغول به فکر کرد و در موضع انفعال قرار داد که دیگه با این کار او چکار کنیم. خیلی بامزه است که این اقدام او حتی در داخل سردرگمی به وجود آورده و حتی شخصیت های مهمی مثل رییس کمیسیون امنیت ملی مجلس را به مخالفت واداشت. بدون قضاوت در مورد درست یا غلط بودن این تصمیم باید بگویم کار جالبی که احمدی نژاد در مقاطع مختلف انجام داده کاری بوده که هیچ کس تصورش رو هم نمی تونه بکنه . این کار یعنی به هم ریختن تمام معادلات طرف مقابل و وادار کردن به تصمیمی که قبلا در موردش حتی فکر هم نکرده بودند.

دقیقا مثل بازیکن شطرنجی در سطح حرفه ای که حرکتی انجام بدهد که از نظر همه احمقانه بوده و تمام پیش بینی های بازیکن مقابل رو که تا دهها حرکت در ذهنش مرور کرده بود رو به هم می ریزه. یاد بیارید نامه وی به بوش یا انکار هولوکاست رو که دقیقا به همین شکل همه دنیا رو به هم ریخت. 

احمدی نژاد را اگر چه شاید پرخطاترین رییس جمهور ایران نام گذارده اند اما  نکته جالب توجه وی غیر قابل پیش بینی بودن وی است و همین نکته است که وی را به این شهرت بی سابقه رسانده است. درست مثل انتخاب شدنش برای ریاست جمهوری که هیچ کسی به آن فکر نمی کرد.

در پایان حیفم آمد از سخنرانی وی در مورد تولید انرژی هسته ای توسط دانش آموز ۱۶ ساله ایرانی در منزل یادی نکنم که فیلمش را در لینک زیر می توانید مشاهد کنید:

فیلم سخنان احمدی نژاد در مورد تولید انرژِی هسته ای توسط دانش آموز 16 ساله 

کوبیدن بر طبل جنگ ایران و امریکا...؟

به راستی چه کسی از کوبیدن بر طبل جنگ ایران و امریکا سود می برد؟ این روزها آنچه که فراوان می شنویم مخالفت و موافقت با جنگ ایران و امریکاست. طوری که تقریبا انگار همه باور کرده اند که قرار است جنگی اتفاق بیفتد. با نگاهی سرسری و بی دقت به وضعیت ژئوپولیتیک منطقه و همچنین موقعیت سیاسی و اقتصادی متزلزل در خاورمیانه متوجه خواهیم شد که هیچ آدم احمقی حتی بوش حاضر نیست چنین آشوب بزرگی را در منطقه ایجاد کند. اگر چه اعتقاد دارم تقابل دراز مدت ایران و امریکا نهایتا ناگزیر به جنگ خواهد بود ولی حداقل در کوتاه مدت این احتمال منتفی است.بوش و سران امریکا هم دائما در مصاحبه های خود امکان حمله نظامی را رد کرده اند. اما پس چه کسانی از دامن زدن به جو روانی این جنگ که به سان یک جنگ سرد به سوژه روزانه خبرگزاری ها تبدیل شده است سود می برند که چنین صحبتهایی پیرامون این بحث جدیت یافته؟ چند گروه در این قضیه سود می برند:

۱-اسلحه فروشان: همه دیگر می دانند جمهوریخواهان با سازندگان سلاح در امریکا رابطه نزدیکی دارند و حتی برخی از بزرگانشان خود به این شغل شریف مبادرت می ورزند و اگر آمار خرید سلاحهای فقط اعراب را  در این روزها بررسی کنید خواهید دید که برنده اصلی این جنگ روانی اسلحه فروشان خواهند بود.

۲-حامیان صلح و احزاب سبز: اگر چه در ظاهر این احزاب اصلا مخالف جنگ و جنگ افروزان هستند اما بقا و حیات آنان در گرو آن است که تهدید به جنگی وجود داشته باشد تا بدین وسیله ابراز وجود و فعالیت کنند. پس دائما بر خطر جنگ تاکید می کنند.

۳-شکست خوردگان عراق: طرفداران جنگ عراق که این روزها فشار زیادی را تحمل می کنند میان بد و بدتر بد را انتخاب کرده اند و با دامن زدن به شایعه جنگ ایران و امریکا سعی در فرافکنی و انحراف افکار عمومی از عراق را دارند.در عین حال انان با رجز خوانی و طلب حریف قصد بازگرداندن ابهت از دست رفته را نیز دارند.

۴-دموکراتهای موقعیت طلب: دموکراتها که با شعار مخالفت با جنگ عراق و حل مساله ایران را دلیل اصلی رای آوردن خود می دانند با ابراز مخالفت دائم با چیزی که وجود ندارد سعی در القای این مساله دارند که این ما بودیم که از بروز این جنگ جلوگیری کرده و می کنیم.

۵-مخالفان احمدی نژاد(در داخل):چماقی که برای تضعیف احمدی نژاد به خوبی کارآیی پیدا کرده تاکید بر منزوی ساختن ایران توسط احمدی نژاد است که عده ای در داخل با اغراق در مشکلات ایران و امریکا سعی در تخریب چهره وی دارند.

۶-روسهای جویای قدرت :بی شک اگر روزی رابطه ایران و امریکا معمولی شود بیشترین کسی که ضرر خواهد کرد روسها هستند که شریک تجاری و استراتژیک خود را از دست خواهند داد و از سوی دیگر امکانات نظامی ایران تا حدود ۸۰ درصد روسی است و در صورت بروز جنگ نفعی هم از این طریق نصیب روسها خواهد شد پس ایشان هم به دامن زدن به این جو کوتاهی نمی کنند.

انگار همه و همه از این شایعه استفاده می برند پس دلیل ندارد از دامن زدن به آن دریغ ورزند. یاد دعواهای خیابانی می افتم که همه -عوضی که سعی در جدا کردن طرفین دعوا را داشته باشند زیر دو طرف را بالا می دهند تا از دیدن صحنه های اکشن لذت ببرند ولی نباید فراموش کنند که ممکن است هر لحظه مشتی هم به اشتباه یا به واسطه دخالت زبانی نصیب آنان شود.

تغییرات فوق العاده رسانه ملی....

من اساسا کم تلویزیون می بینم . یکی به دلیل مشغله هام و دوم اینکه به وقت گذراندن پای این وسیله سرگرم کننده اصلا اعتقاد ندارم. اما تغییرات فوق العاده محسوس این رسانه رو با اینکه کمتر می بینم ولی احساس کردم. عزت الله ضرغامی که از بچه های سپاه هم محسوب میشه ظاهرا زیادی دچار خود روشنفکر بینی شده و دست تهیه کننده های خودش رو به طرز بی سابقه ای باز گذاشته.لااقل در مسایل سیاسی که مورد بحث ماست این همه اعتماد به تهیه کننده یک برنامه خیلی ریسک بالایی داره و ممکنه بلایی رو سر ضرغامی بیاره که  سالها نتونه سرش رو بالا بگیره . اگر این روزها خبر طرح سوالات توهین امیز به پیامبر رو در وزارت آموزش و پرورش خونده باشید متوجه خواهید شد که اینجا و در ایران ما خیلی تفاوت وجود دارد با کشورهای غربی که تریبون های پخش زنده رو به راحتی به یک مجری حراف می سپارند.

اوج این ریسک رو در برنامه فوق العاده شبکه سه دیدم که داره بر لبه تیغ حرکت می کنه. مجری زیر ابرو برداشته ،حراف و بی ادب این برنامه رو بنده برای اجرای مصاحبه تولیدی و غیر زنده با بچه های یک کودکستان هم مناسب نمی بینم تا چه برسه به اینکه با رجال سطح اول این مملکت مصاحبه کنه. (هر چند ظاهرا دختران ترشیده اقبال عجیبی به این جوان مجرد که دائما هم بر مجرد بودن خود تکیه می کنه داشته اند و وبلاگی هم برای طرفداران ایشان ایجاد کرده اند که عکس بالا را هم از آنجا کش رفتم.)

نمونه ای دیگر رو هم در برنامه جوانی به وقت فردای رادیو جوان دیدم که بسیار برام جالب بود که میکروفن یک برنامه با میلیونها مخاطب به راحتی دست یک آدم اینگونه بی دقت سپرده شده. اشتباه نکنید من با تحول و ورود به این عرصه ها مخالف که نیستم اتفاقا از طرفدارانش هستم. اما به شرطی که اولا با احتیاط و ثانیا با رعایت جوانب و در نظر گرفتن اثراتی که حرف یک مجری می تونه در افکار عمومی و فرهنگ عمومی بگذاره باشه. استفاده از لحن های کوچه و بازاری تهران که داره به یک نوع ژانر در صدا و سیما تبدیل میشه اثرات خودش رو در دراز مدت بر فرهنگ و زبان عامه مردم خواهد گذاشت. (حواسم نبود که تحلیلم سیاسی است کمی وارد فرهنگ شدم)

پخش دادگاه گلسرخی در برنامه فوق العاده که قبلا هم به آن اشاره کردیم چه حاصل فرهنگی و اجتماعی مثبتی برای جامعه ما خواهد داشت . نقد بیرحمانه دولت در صداو سیما ،گاهی تبدیل به ایجاد جوی مخرب و تشدید روحیه یاس و ناامیدی در مردم شده و بایستی در رعایت مرز انتقاد و تخریب دقت نمود.

 هر چند جسارت همیشه دوست داشتنی و مورد تایید همگان قرار می گیره اما امیدوارم پشیمانی ضرغامی رو در پی نداشته باشه.

گذشت زمان خیلی چیزها رو اثبات می کنه....