تبليغاتX
خبر و تحلیل سیاسی روز

قالیباف

توقیف روزنامه همشهری را نمی توان یک رخداد معمولی و طبیعی تلقی کرد و همه کسانی که سعی کرده اند از دیروز آن را یک واکنش طبیعی نسبت به یک تخلف مطبوعاتی تلقی کنند یا از سطح تحلیل بسیار پایینی برخوردارند و یا خودشان را به خاطر مصالح نظام به حماقت می زنند.

آنچه در هفته های اخیر تحت عنوان دعوای دولت و شهرداری تهران بر سر قضیه مترو نامیده می شد و به نامه صریح قالیباف به احمدی نژاد منتهی شد شاید مهمترین دلیل برای این توقیف تلقی شود ولی مساله مهمتر شاید آن باشد که این توقیف پیام بسیار بزرگی داشت که همگان بدانند هر که به نوعی در جبهه هاشمی ها قرار بگیرد محکوم به خروج از اردوگاه خودی هاست. حال اگر حتی این فرد منتصب به جریان اصولگرا و انقلابی هم باشد تفاوتی نمی کند. همانطوری که جریانی در کشور تلاش می کند خود هاشمی را نیز به نحوی از حاکمیت خارج کند و تاکنون موفق شده یکی از مهمترین پایگاه های وی یعنی تریبون نماز جمعه را از دستش خارج کند این جریان به تمامی کسانی که کوچکترین رابطه و همگونی با این طایفه دارد اعلام می کند که محکوم به مبارزه و یا خروج است.

این توقیف زمانی بیشتر اهمیت پیدا می کند که به گستره وسیع و سطح تاثیرگذاری این رسانه و تعداد کسانی که فقط در تهران از طریق این روزنامه امرار معاش می کنند نگاهی دقیق بیاندازیم. سکوت معنی دار بسیاری در قبال این رخداد هم نشان از بزرگ و تاثیرگذار بودن آن دارد.

 هرچند قطعا همشهری رفع توقیف خواهد شد و در چند روز آینده احتمالا به فعالیت خود ادامه می دهد لکن این اخطار بزرگ و به قول یکی از روزنامه ها کارت زردی به قالیباف بود تا بداند در بازی بزرگان وارد شدن کار آسانی نیست و ممکن است حمایت از هاشمی بسیار گران تر از آن تمام شود که فکرش را می کرده.

دولت حاکم بسیار علاقه دارد تا دایره خودی ها را هر روز تنگ تر کند تا انحصار قدرت به وجود آمده را تا سال ها برای خود حفظ کند و برای این امر حاضر است بسیاری قربانی شوند. قبل از قالیباف که کارت زرد دریافت کرد بسیاری مثل موسوی و کروبی هم کارت قرمز دریافت کرده اند و در حال اعتراض به داور هستند. بایستی دید کارت ها و محرومیت های بعدی در انتظار چه کسانی است.

+ ارائه شده در  سوم آذر 1388ساعت 4 بعد از ظهر  توسط محمد حسنی  | 

مجلس و دولت

گرچه طی چند سال گذشته خیلی تلاش شده تا اینگونه وانمود شود که مجلس های هفتم و هشتم همراه با احمدی نژاد نیستند و بلکه مقابل وی ایستادند اما با کمی تامل در رفتار این دو مجلس خصوصا مجلس هشتم بعد از انتخابات انسان یه یاد مجالس زمان پهلوی می افتد که مجالسی تزیینی برای استفاده های تبلیغاتی بودند.

رای اعنماد مجلس پس از بلواهای فراوان به وزرای دولت و کوتاه آمدن مجلس در طرح تحول اقتصادی و مهمتر از همه حضور دو تن از نمایندگان مجلس به عنوان وزیر نشان از بده بستانهای سیاسی است که این روزها بین بهارستان و پاستور رد و بدل می شود. مسکوت ماندن مشکلات بودجه ای دولت و اعتراضات مکرر دیوان محاسبات به تخلفات قانونی و سکوت بسیاری نمایندگان در قبال آن هم که قبلا سوالات بسیاری برانگیخته بود در همین راستا قابل تحلیل است.

دولت دو سخنگوي رسمي هم در مجلس دارد كه يكي آقاتهراني است كه استاد اخلاق دولت بوده و در  ۸۰ درصد جلسات دولت حضور داشته و ديگري رسايي است كه خيلي هم از فحش و بد و بيراه به موسوي و سبزها لذت مي برد و خوراك فارس و كيهان را تامين مي كند.

وقتی رحیمی که حالا معاون اول احمدی نژاد است سال گذشته چکهایی را برای کمک به مساجد حوزه های انتخابیه قبل از استیضاح کردان به مجلس آورد می دانست که ایشان اهل معامله اند و اگر این قضیه لو نرفته بود چه بسا اکنون شاهد مرگ وزیر کشور بودیم و نه وزیر اسبق کشور. اهدای این چکها درست قبل از رای اعتماد دولت دهم هم انجام شد و رییس مجلس هم به همه اعلام کرد که فکر بدی نکنند که این چکها صرفا برای کمک به مساجد اهدا شده اند.

وقتی رییس جمهور دو هفته قبل در مجلس حضور یافت و هر چه که توانست نمایندگان را با تحقیر و تهدید تحت فشار قرار داد خود من فکر کردم این سخنان سبب یک بحران سیاسی در کشور خواهد شد اما دیدیم که نمایندگان با کمال میل عقب نشینی کردند تا صندوق ذخیره ارزی دیگری در اختیار دولت قرار گیرد تا به راحتی آن را صرف تحول اقتصادی کشور نماید!

همه اینها و خیلی شواهد ديگر نشان مي دهد اين مجلس بهترين مجلس ممكن براي دولت است و نمايندگان تمام تلاش خود را يراي كمك به دولت در جهت خدمت رساني به مردم مي كنند. مجلسي كه ادعاي اصولگرايي مي كند و  اين اصول توسط دولت تعيين مي شود. بهتر است بگوييم مجلس هشتم يك مجلس اصول دولت گراست.

+ ارائه شده در  بیست و هفتم آبان 1388ساعت 11 بعد از ظهر  توسط محمد حسنی  | 

اوباما امریکا باز هم دندان تیز خود را به ایران نشان داد تا همگان بدانند تا دیپلماسی ایران باز هم نتوانست از فرصت به وجود آمده استفاده کند. خبر تمدید یک ساله تحریم های ایران و بلوکه ماندن اموال توقیف شده و همچنین توقیف اموال بنیاد علوی(بنیاد پهلوی سابق) شامل یک آسمانخراش و چند مسجد در امریکا، آب سردی بود بر سر همه کسانی که به بهبود روابط ایران و امریکا امید داشتند.

تقریبا با اعلام این خبر می توان مطمئن شد که دستگاه دیپلماسی ایران در تقابل با سیاست های امریکا به بن بست رسیده و در قضیه هسته ای هم به هیچ توافقی دست نیافته است. البته قبلا هم در سخنان احمدی نژاد می شد آثار این بست را دید . زمانی که وی از صرفا پیشنهاد خرید اورانیوم توسط ایران خبر داد. این در حالی بود که بسیاری گروه های سیاسی نسبت به عواقب منفی این عقب نشینی هشدار داده بودند و برخی نمایندگان مجلس پذیرش آن را شکست ایران تلقی کرده بودند.

بن بستی که قبلا از آن صحبت کرده بودیم و دوراهی ناگزیر ایران بین تحریم و فشار و عقب نشینی تاکتیکی به راه اول منجر شد و بایستی منتظر تحریم های دیگری که در سنا و کنگره بر روی میز قرار دارند باشیم. تحریم هایی که معلوم نیست همزمان با طرح تحول اقتصادی قرار است چه بر سر ملت بیاورد. مردم کم درآمدی که همین الان هم در شرایط بد اقتصادی ناشی از رکود دست و پا می زنند و با مشکل زندگی می کنند.

سیاست چماق و هویج که همیشه چماقش نصیب ماست باز هم بر سرمان کوبیده شد تا دنیا بداند ما دولتمردانی داریم که به خاطر کم نیاوردن و تحت فشار افراطیون قرار نگرفتن حاضرند هزینه های زیادی بر ملت تحمیل نمایند.

+ ارائه شده در  بیست و دوم آبان 1388ساعت 4 بعد از ظهر  توسط محمد حسنی  | 

علمای قم احمدی نژاد امروز تیتر برخی روزنامه ها به محتوای دیدار فراکسیون خط امام با علمای قم اختصاص داشت. دیداری که ظاهرا با ابراز نگرانی برخی از علما از وضعیت موجود همراه بوده است. جایگاه علما و مراجع تقلید در طول تاریخ بسیار مهم و سرنوشت ساز بوده است و اگر رهبری جریان های تاریخی در دست علما نبوده  لااقل نظر و همراهی ایشان بسیار تاثیر گذار بوده و بزرگترین رویدادها و تحولات تاریخی ایران همیشه با تاثیر قوی نظر و عمل علما و مراجع همراه بوده است. انقلاب مشروطه، نهضت تنباکو، نهضت نفت، انقلاب اسلامی نمونه های اخیر این تاثیر بوده اند که به دلیل اعتقاد و اعتماد عمیق مردم ما به علما و مراجع شکل گرفته اند.

پس از انقلاب نفوذ و دخالت علما در جریان های سیاسی به دلایلی متعددی دچار افت و خیزهای فراوانی شد. در سالهای حضور امام کمتر عالمی می توانست فرصتی برای بروز و ظهور پیدا کند و به جز مورد استثنایی نفوذ  آیت الله شریعتمداری در میان آذری زبان ها همه علما تحت الشعاع قدرت مردمی امام بودند. اما پس از امام طبیعتا قدرت علما افزایش پیدا کرد لیکن پس از فوت علمای بزرگ شیعه مثل آیات عظام اراکی ، گلپایگانی، مرعشی، خویی و کمی بعد فاضل و بهجت ناگهان حوزه از حضور مرجعی تمام عیار و دارای نفوذ در میان مردم خالی شدو عرصه برای علمای جوانتر و کمتر شناخته شده تر باز شد. شاید اگر در قضایای پس از انتخابات یک مرجع دارای پیروان فراوان در قم حضور داشت می توانست با یک موضع گیری تاثیر عمیقی بر روند تحولات داشته باشد اما علیرغم تلاش بسیاری از جریان های سیاسی  موضع بسیار خنثای علما تاثیر زیادی بر جریانات نداشت. برخی هم معتقدند عدم دخالت برخی علما به علت وابستگی اقتصادی و سیاسی آنان به نظام و حکومت است.

همه جریانات سیاسی سعی کردند همراهی علمای قم را با خود چاشنی فعالیت های خود کنند و در سالیان اخیر جریان جدیدی در کشور شکل گرفته است که سعی دارد همراهی این نیروی قدرتمند را با فعالیت سیاسی خود جلب کند. این جریان به دنبال جایگاه  و ارتباط بسیار ضعیف و سوال برانگیز دولت با علما و مراجع بهترین فرصت را برای فشار به دولت استفاده از نظرات علما علیه دولت یافته است. نمونه آخر آن هم طرح هدفمند ساختن یارانه هاست که در نظر آیت الله مکارم شیرازی و نظرات علمای دیگر در دیدار برخی نمایندگان مجلس جلوه گرشده است. پس از انتخابات هم بسیاری توقع داشتند تا علما با مخالفت صریح خود با سرکوب مخالفان در این جریان تاثیر مستقیمی بگذارند. اما به دلایل متعدد و مهمترین آن نبود مرجعی پرطرفدار سبب شده تا موضعگیری های پراکنده و محافظه کارانه این علما تاثیر و برد چندانی نداشته باشد.

شاید بتوان گفت قم کم فروغ ترین روزهای خود را در تاثیر در مناسبات سیاسی پشت سر می گذارد. قصد قضاوت در مورد اینکه آیا دخالت علما امری لازم و ضروری هست یا خیر را ندارم اما باید دید نقش تاریخی علما با ظهور یک مرجع پرطرفدار و با پشتوانه مردمی و البته کمتر محافظه کار احیا خواهد شد یا خیر؟

+ ارائه شده در  شانزدهم آبان 1388ساعت 9 بعد از ظهر  توسط محمد حسنی  | 

مجلس

حضور سرزده امروز رییس جمهور و سخنان غیرمتعارف وی در مقابل نمایندگان مجلس نشانگر نوع جدید تعامل یک رییس جمهور با مجلس بود که البته در دوران احمدی نژاد بی سابقه نبوده است. متقاعد کردن مجلس برای رای دادن به آنچه مورد نظر دولت است تاکنون تنها در قالب دفاع از یک لایحه و در زمان تعیین شده قانونی انجام می شد اما احمدی نژاد سعی کرد با تحت فشار قرار دادن روانی مجلس آنان را مجبور به تن دادن به خواسته هایش نماید.

اگر از کار غیر قانونی وی در صحبت کردن در صحن مجلس بدون هماهنگی قبلی بگذریم جالب است به چند جمله وی دقت کنید:

1-تهدید: با همه اخلاص و ارادتی كه به نمایندگان دارم، اعلام می‌كنم، در صورتی كه طرح هدفمند شدن یارانه‌ها در بودجه سنواتی دیده شود، درخواست استرداد لایحه را خواهیم داد.

2-مایه گذاشتن از رهبری: من در دیداری كه با مقام معظم رهبری داشتم، این موضوع را یادآور شدم و از ایشان درخواست كردم كه در این زمینه، کمک کنند، چراكه معتقدم این لایحه نباید در خلال بودجه سالانه دیده شود و به دلیل اهمیت آن باید سرفصل جداگانه‌ای داشته باشد.

3-طعنه: عجله نكنيد بيست سال است كه اين كار انجام نشده است. يك هفته وقت گذاشته‌ايد،‌ يك هفته ديگر هم زحمت بكشيد!

4- در مقابل مردم قرار دادن مجلس: دولت‌هاي گذشته براي اجراي چنين اقدامي اختيارات مطلق داشتند، اما هيچ كاري نكردند و ‌هم‌اکنون مجلس دست دولتي را كه مصر به اجراي اين كار است، مي‌بندد.

 این ادبیات که اصلا به مذاق برخی نمایندگان خوش نیامده است ظاهرا با انفعال بسیاری از نمایندگان دیگر روبرو شده است و می شود گفت احمدی نژاد باز هم موفق شده با شناختی که از مجلس پیدا کرده است به مقصود خود برسد.شاید اگر روزی که مجلس با همین تاکتیک احمدی نژاد در مقابل رای اعتماد نمایندگان به راحتی تسلیم شد فکر ادامه این روند را کرده بود و به راحتی منفعل نشده بود اکنون با این تکرار فشار روبرو نمی شد.

به هر حال این بار هم مجلس به توپ بسته شد منتها به شیوه ای مدرن. اگر محمد علی شاه با توپ مجلس را بست تا سخنی مخالف نظراتش از آن شنیده نشود این بار احمدی نژاد با جنگ روانی و با توپ سخنان سرشار از تهدید و مایه گذاشتن از رهبر و مردم، مجلس را خفه کرد تا به خواسته های خود برسد و همه را به فکر وادار کند که واقعا نقش این مجلس در ساختار کشور چیست و آیا اگر این نمایندگان از جایگاه و پشتوانه مردمی هم برخوردار بودند باز هم همین گونه  در مقابل رییس جمهور منفعل می شدند؟

+ ارائه شده در  دوازدهم آبان 1388ساعت 9 بعد از ظهر  توسط محمد حسنی  |